Sommige mensen zeggen dat ze de bergen missen.
Maar als je goed luistert, bedoelen ze iets anders.
Ze missen niet de koude ochtenden of de spierpijn in brandende benen,
niet de zware rugzak of de slechte nachten in de hut.
Wat ze missen, is wie ze daar zijn.
Je kent het vast wel: je zit eindelijk op de bank, de dag is voorbij en je pakt ‘even’ je telefoon. Voor je het weet ben je een half uur verder. Je hebt door vakantiefoto’s van vage kennissen gescrold en een hoop grappige filmpjes bekeken. Het voelt als ontspanning, maar je staat nog steeds ‘aan’. Scrollen lijkt ontspannend omdat je fysiek stilzit, maar voor je brein is het topsport
Read MoreOp de slotavond van een week sneeuwschoenwandelen in Zwitserland, met mensen met een visuele beperking en goedziende wandelbuddy´s, vroeg ik alle deelnemers hoe ze de week ervaren hadden. Verhalen over gezelligheid, de mooie omgeving, de wandeltochten en veel plezier kwamen voorbij. Het verhaal van Sandra, over mogelijkheden, geen betutteling en gelijkwaardigheid raakte mij en wil ik jullie niet onthouden.
Read MoreMet een klant had ik het al wat wandelingen over verwachtingen gehad. De laatste keer zei ze: “Ik realiseer me nu dat ik mijn verwachtingen tot verplichtingen van anderen maakte.” Wat een inzicht!
Het is menselijk om je af en toe bezig te houden met "wat als?"-scenario's en je af te vragen wat er kan gebeuren als dingen niet volgens plan verlopen. Maar een focus op "wat als het misgaat?" en het zien van beren op de weg leiden tot overmatige bezorgdheid en angst. Als we voortdurend bezig zijn met negatieve scenario's, kan dit ons verlammen en ons ervan weerhouden om stappen te zetten of nieuwe mogelijkheden te verkennen. Het kan ons zelfvertrouwen ondermijnen en onze vooruitgang belemmeren.
Read More
