Als je aan mij vraagt wat ik het liefste doe dan begin ik te sprankelen. Vervolgens vertel ik vol passie over hoe gaaf mijn wandeltochten in de natuur zijn. En hoe nuttig.

Want in de natuur ´leef´ ik pas echt! Wandelschoenen aan, dwars door bossen en landerijen, mijn hond met een stok in zijn bek, vogels, wind door de bomen en regendruppels of zon op mijn gezicht. Het liefst dagelijks, want in de natuur kan ik opladen en de energie tanken die mij in staat stelt niet overspoeld te raken door prikkels.

Zo doe ik dat nu. Daarvoor had ik het te lang te druk met andere dingen om te ontdekken wat voor mij als persoon belangrijk is.

Gek genoeg had ik het vooral druk mijn kinderen die als baby al ongewoon heftig reageerden op de wereld om hen heen. Toen iemand ´hooggevoeligheid´ opperde paste dat helemaal. Vervolgens las ik alles wat ik kon vinden in de bibliotheek en op internet over hooggevoeligheid. Ondertussen leefde ik mijn leven, zorgde voor mijn gezin en bouwde aan mijn praktijk als ergotherapeut. Altijd druk met en voor anderen. Nauwelijks tijd voor mijzelf.

Er moest een levenscrisis aan te pas komen voordat het kwartje viel.

Het was een stressvolle, verwarrende en onzekere fase in mijn leven. Veel zekerheden vielen weg, mijn lijf sputterde tegen. En pas toen mijn lijf echt ´stop´ riep lukte het mij om stil te staan en was er tijd om naar mezelf te kijken; naar mijn eigen gedachten, gevoelens, dromen, motieven en gedrag. Stomverbaasd dat ik het al die tijd over het hoofd had gezien, viel het kwartje: ‘Ik ben zelf natuurlijk ook hooggevoelig!’

Ik volgde de opleiding tot hooggevoeligheidsdeskundige en de ACT opleiding waarmee de laatste stukjes op zijn plek vielen. Ik leerde op een nieuwe manier naar mezelf te kijken en begreep ook de dynamiek in mijn gezin beter. En mijn eigen rol daarin. Langzaam werd duidelijk dat het roer om moest. Dat ik mijn ´Eigen Wijze Weg´ moest gaan bewandelen.

En dat doe ik dus nu!

Terwijl ik de opleiding tot hooggevoeligheidsdeskundige volgde, gebruikte ik wat ik daar leerde steeds vaker in mijn ergotherapiebehandelingen. Met deze nieuwe benadering werden opvallend vaak inzichten, verbanden en oorzaken zichtbaar die eerder verborgen waren gebleven. Ook bij cliënten die ik al langer in behandeling had. Nieuwe openingen werden gevonden en talenten ontdekt. Dit waren vaak prachtige en emotionele momenten; de momenten waar ik het voor doe!

Door de lerarenopleiding aan de Academie voor Lichamelijke Opvoeding, jarenlang aikido en bergwandelen en diverse coachopleidingen heb ik veel ervaring met bewegen en het in beweging brengen van mensen, zowel fysiek als mentaal.

Ik ben ervan overtuigd dat beweging erg belangrijk is: het houdt je niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk in conditie. Je verstand werkt beter én je voelt je beter. Balans tussen je hoofd en lijf is een voorwaarde om zelf in balans te zijn.

In het platte Nederland beoefen ik drie keer in de week aikido en ga ik elke dag op pad met de honden. Net als bewegen vind ik humor erg belangrijk. Ik gebruik ook graag wat humor in mijn coaching, dat kan dingen vaak wat luchtiger maken en relativeren. Verder houd ik ervan om mezelf uit te dagen, en zal dat bij anderen ook zeker niet laten. Die humor en uitdaging leiden vaak tot inzicht, zowel bij mijzelf als bij anderen. Ik word er blij van als mensen dat inzicht kunnen gebruiken in hun persoonlijke ontwikkeling en dat dat leidt tot positieve verandering en meer plezier.

Bergwandelen is, naast aikido, één van de dingen die ik het liefste doe. In de bergen ervaar ik rust en ruimte, kan ik me ontspannen door de inspanning en geniet ik natuurlijk van de prachtige uitzichten. Alles het liefst met een lekker zonnetje!

Bergen zijn voor mij een mooie metafoor voor het leven. Soms zie je ergens ´als een berg´ tegenop. In de bergen leer je dat je stapje voor stapje en in je eigen tempo boven komt. In het dagelijks leven zijn die kleine stappen en je eigen tempo ook belangrijk; als je elke dag een stap zet ben je na een half jaar al een heel eind!